انتخاب شهرداران توسط مردم یا شوراها ؟

چندی است هر از گاهی بحث انتخاب شهرداران به صورت مستقیم به تیتر اول خبرهای مربوط به این حوزه تبدیل می شود . اصرار دولت جهت طرح این موضوع از یک طرف و مقاومت شوراها و برخی نمایندگان مجلس جهت مسکوت ماندن آن از طرف دیگر سبب شده است ، دستیابی به نتیجه ای روشن و واضح را غیر ممکن ساخته و رسیدن این طرح را به سر منزل مقصود با موانعی مواجه کند .

با بررسی چهار دوره پارلمان شهری در کشورمان با میانگینی پایین تر از دو سال عمر مدیریت شهری برای شهرداران مواجه می شویم ؛ رقمی که در شهرهای مطرح دنیا حداقل عدد ۴ سال را نشان می دهد . از طرفی به علت وام داری شهرداران نسبت به شوراهای شهر به جهت انتخاب آن ها توسط ایشان و همچنین سایه تهدید دائمی استیضاح از سوی این شورا ، شهرداران را که وظیفه ذاتی مسئولیت خویش ، ارائه طرح و برنامه جهت توسعه شهری با نگاه بلند مدت و همچنین اجرای برنامه های موجود در مسیر پیشرفت و تعالی شهر و شهروندان می باشد تحت الشعاع قرار داده است . این وضعیت وقتی بغرنج تر به نظر می رسد که شاهد نگاه های اغلب سیاسی و جناحی – به جای توجه به تخصص و تجارب افراد – در انتخاب شهرداران هستیم . جالب تر آنکه همانگونه که ذکر شد اعضای شورایی که خود ، شهرداران را با ملاحظات مختلفی که تخصص در بین آن ها کمترین نقش را دارا می باشد ، انتخاب می کنند ، پس از مدت کوتاهی با ایشان سر ناسازگاری گذاشته و سکان هدایت مدیریت شهری را به فردی با سیاست های همسوتر با خود می سپارند . از طرفی بررسی سوابق و تخصص اعضای شورای شهرها ( به خصوص در شهرهای کوچک) بیانگر عدم تخصص و تجربه کم این افراد در بحث مدیریت شهری بوده که خود در انتخاب افراد غیر متخصص و فاقد تجربه یا دارای تجربه اندک جهت مدیریت شهر بی تاثیر نبوده است .

در نگاهی دیگر شهرداران از آن جایی که توسط شورای شهر انتخاب شده ، کمتر خود را ملزم به پاسخگویی به شهروندان دانسته و تمام همت خود را جهت جلب رضایت اعضای شورا می کنند . که در این بین در برخی مواقع شاهد بروز فساد در مجموعه شهرداری به علت بده بستان بین مدیریت شهری و شوراها بوده ایم و انحلال شورا و عزل و تعقیب قضایی شهردار پیامدهای این قبیل اتفاقات بوده است .

طبیعتا تاثیرات این رفتارها و رویه های غلط در شهر مستقیما بر روی شهروندان تاثیر گذاشته و پیشرفت برنامه های توسعه شهری را به شدت تحت تاثیر قرار می دهد.

در سوی دیگر منتقدان طرح انتخاب مستقیم شهرداران از سوی مردم که اغلب آن ها اعضای شوراهای شهر می باشند بحث احتمال انتخاب افراد غیر متخصص برای شهرداریها را توسط مردم مطرح کرده و معتقدند شهروندان ایرانی هنوز از چنان آگاهی برخوردار نبوده که افراد شایسته ای را جهت در دست گرفتن سکان مدیریت شهری شهرها برگزینند.

در پاسخ به این طرح اشکال می توان این نکته را متذکر شد که بررسی اعضای شورای شهرها نشان می دهد که خود ایشان از تخصص و آگاهی های مرتبط با مدیریت شهری برخوردار نبوده تا بتوان با قطعیت انتخاب شهرداران را از سویشان توجیه کرد . چه آنکه در شورای شهر کلانشهری مانند تهران که رویه های مدیریت شهری از آن نشات گرفته و به سایر نقاط کشور منتقل می شود از همه اقشار مانند خواننده ، بازیگر ، ورزشکار و سیاستمدار حضور دارند و کمتر شاهد حضور افرادی با تحصیلات برنامه ریزی شهری و مدیریت شهری و یا تجربه های مرتبط هستیم . لذا این شائبه مطرح می شود که انتخاب این افراد در بهترین و خوشبینانه ترین حالت صرفا براساس سلیقه شخصی صورت می گیرد.

می توان به این نکته نیز اشاره کرد ؛ در صورتی که مردم شهرداران را به صورت مستقیم انتخاب کنند ، عملکرد شهردار ، چه مثبت و چه منفی را کاملا رصد کرده و این عملکرد در رای آن ها برای دوره های بعدی بسیار موثر خواهد بود . و شاید آزمون و خطایی حداکثر به مدت یک یا دو دوره سواد و آگاهی شهروندان را در زمینه انتخاب شهردار بالا ببرد. چه آنکه این مدت زمان تاکنون ۴ دوره پارلمان شهری به طول انجامیده ولی هنوز تغییری در معیارهای انتخاب شهرداران توسط اعضای شورای شهر حس نشده است.

لذا به نظر می رسد انتخاب شهرداران به طور مستقیم توسط مردم ولو دارای هزینه و مضراتی بوده لیکن در دراز مدت به سود سیستم مدیریت شهری شهرهای ایران خواهد بود.

محسن غانمی

خبرگزاری مهتاب پرس

http://mahtabpress.com/%D8%A7%D9%86%D8%AA%D8%AE%D8%A7%D8%A8-%D8%B4%D9%87%D8%B1%D8%AF%D8%A7%D8%B1%D8%A7%D9%86-%D9%85%D8%B1%D8%AF%D9%85-%D8%B4%D9%88%D8%B1%D8%A7%D9%87%D8%A7-%D8%9F/

از نخل طلای کن تا نخل های بی سر خرمشهر

 

این روزها اتفاقات زیادی همزمان شده با سالروز آزادسازی خرمشهر ، روزی و شاید تنها روزی که ملت ایران ملتفت به بودن شهری به نام خرمشهر می شوند ، روزی که همه جای ایران پروژه عمرانی افتتاح می شود جز خرمشهر ، روزی که حداکثر با دعوت از یک مجری صدا و سیما و یک خواننده ی تلویزیونی ، به قول معروف سر و ته آن را هم می آورند!

اما امسال اتفاقاتی افتاده که همین یک روز هم دیگر خرمشهر در معرض توجهات نیست و به پشت پرده رویدادهایی مانند فستیوال فیلم های سینمایی کن! رفته است . در اوج پوشش خبری فستیوال ، مطلبی راجع به این مورد ننوشتم مبادا از سوی دوستان به نادیده گرفتن افتخار ملی کسب شده توسط هنرمند ایرانی متهم شوم ، ولیکن سوالی که مطرح می شود این است : مگر خرمشهر کم افتخار ملی کسب کرده ، چه قبل از جنگ که بزرگترین بندرتجاری خاورمیانه بود و در اوجش 13 کنسولگری کشورهای خارجی در آن مستقر بودند ، و چه در زمان جنگ که خاکریز اول ایران در مقابله با دشمن لقب گرفت.

بله ، حالا خرمشهر و اهمیتش حتی از سرنوشت هواپیمای مصری هم کمتر شده ، ملااختر را چه بگویم که به درک واصل شدن یا زنده ماندنش معمایی بین خبرگزاریهای میهنم شده ولی یک دهم تلاشی که صرف تحلیل زوایای مختلف آینده طالبان بعد و یا با ملااختر می شود ، حتی در روز 3 خرداد که به نام خرمشهر معروف شده ، به این شهر و مشکلات بی شمارش پرداخته نشد.

شاید بهتر باشد کمی هم به نخل های بی سر خرمشهر هم فکر کنیم ، نخل های بی سری که هنوز ریشه در خاک دارند ، مثل شهروندان با اصالت و هویت این شهر ، هرجای ایران که باشند...

http://borwall.com/alahwaznews.php?khabar=1355