✅دو سال پیش وقتی مثل همچین روزی جام جهانی بیست هیجده روسیه شروع شد به این فکر میکردم، چقدر بده که یه هفته دیگه باید برم خدمت و درست روزایی که سوتِ بازیای مهم و جذاب جام داره زده میشه من باید با سوت کمک مربی و فریادهای "برپا بیداریه" که راس ساعت چهار و نیمِ صبح بود بیدار شم . به این فکر میکردم، چهار سال قبل جام جهانی برزیل که همزمان شده بود با ماه رمضون چقدر خوب بود. بعد از افطار از خونه میزدیم بیرون و مجالس مختلف و دوستان رو میدیدیم و ساعتای 11 که برمیگشتیم تازه فوتبالا شروع میشد و تا خود سحر فوتبالای ناب جام جهانی رو میدیدم. خلاصه اینکه اگه سال دوهزار و چهارده هم ماه رمضونش پر و پیمون بود و هم فوتبالاش لذت بخش ، اگه سال دوهزار و هیجده یه هفته ای تونستم فوتبالای جام جهانی رو ببینم و بعدش با هر زور و بدبختی ای که بود افسر نگهبانِ اون شبِ کذایی رو توی صفرچهار راضی کرده بودیم بذار ایران-پرتغال ببینیم و از اون عجیبتر مجبور بودیم رضایت چند نفر از سربازایی که ابدا براشون مهم نبود چه اتفاقی توی اون بازی تاریخی میفته و راس نُه و نیمِ شب خُر خُر کنان روی تختشون بودن و نمیدونم موقعی که بیرانوند توپ کریس رو گرفت و آسایشگاه منفجر شد فحشمون دادن یا نه؟.. اگه ملغمه¬ی تمام این اتفاقای تلخ و شیرین شد یه خاطره خوب که الان دارم بهش فکر میکنم. دو سال دیگه که اگه و بازاگه بیست بیست و دو توی قطر شروع شد قراره حسرت کدوم اتفاقِ بیست بیست رو بخوریم؟ المپیکی که برگزار نشد، ماه رمضونی که اونطور بود یا عید نوروزی که کلا عید نبود؟ یا وحشتناکتر از اون، چه اتفاقی قراره سال بیست بیست و دو بیفته که بگیم یادش بخیر کرونای دوسال پیش!!!
#محسن_غانمی
#برنامه_ریزی_شهری